Dave is wereldberoemd in Frankrijk: ‘Ik ben volledig naakt en het publiek is voyeur’

Dave is wereldberoemd in Frankrijk: ‘Ik ben volledig naakt en het publiek is voyeur’

juli 18, 2019 0 Door admin

De hond, Chance, had dus een hartprobleem. „De dokter zei: die komt de zomer niet meer door, veel te warm.” Daarom ging de vakantie naar Nederland.

De zanger die per palingkotter het land in 1965 via binnenwateren had verlaten en in Parijs en Saint-Tropez zong voor hij begin jaren zeventig in Frankrijk een wereldster werd, kwam in 2016 zo voor het eerst sinds lange tijd terug. „Een hele meevaller”, zegt hij. Met een vileine glimlach, dat wel. Je weet bij hem nooit helemaal of hij een grapje maakt of het echt meent. Hij is entertainer, heeft zijn hele leven naar eigen zeggen de clown uitgehangen. „Ik ben uit Nederland vertrokken omdat ik er genoeg van had, maar het was een goede verrassing.”

Werd hij herkend? „Door een op de vijftig mensen ongeveer: ‘Zeg, bent u niet Dave?’” Hij zet zijn Hollandse accent nog wat steviger aan. „‘Dave van ‘Danzee mèntenant’?’”

Hoe anders is dat in Frankrijk. Afgelopen mei werd de als Wouter Levenbach in Amsterdam geboren artiest 75 jaar, maar zijn carrière is nog lang niet voorbij. „Hier herkent een op de vijftig me niet”, glimlacht hij tijdens een eerste gesprek dit voorjaar in zijn huisje in Villa Montmorency, een blokje afgezette straten in West-Parijs dat bekend staat als „ghetto des riches”, een rijkenreservaat. Hij woont hier sinds kort, tussen beroemdheden en schathemelrijke zakenmensen. „Tijdens demonstraties van gele hesjes huurden ze vijftien Joegoslaven in om ons te beschermen”, vertelt hij.

Zijn tv-programma Du côté de chez Dave, waarin hij op de publieke zender France 3 collega-muzikanten ontving, mag dan onlangs gestopt zijn („oude witte mannen moesten weg”), hij zorgt ervoor dat hij volop in de belangstelling blijft. Dave is een „merk”, zal hij later zeggen, dat sinds zijn onverwachte comeback eind jaren negentig regelmatig gevoed moet worden om rendabel te blijven.

In Frankrijk is Dave nog altijd wereldberoemd

Foto Benjamin Girette

Hij treedt op, publiceerde onlangs (na twee autobiografieën en een boek over de inmiddels toch betreurde Chance) een autobiografisch kookboek en is nog regelmatig te gast in alle belangrijke uitzendingen. Tot een paar jaar terug was de ‘koning van de vintage’, zoals hij soms genoemd wordt, jurylid in talentenjacht La France a un incroyable talent, de Franse versie van Holland’s got talent.

Dave is wat Franse media een „bon client” noemen: een betrouwbare gast die met verrassende of provocerende uitspraken – in zijn geval vaak iets met seks – een uitzending kan dragen. Hij is direct en heeft zelfspot, twee in Frankrijk wat minder goed ontwikkelde eigenschappen. „Het enige wat je serieus moet nemen is dat je jezelf niet serieus moet nemen”, schrijft hij in het kookboek waarin hij recepten voor hutspot en nasi goreng afwisselt met mediterrane smaken.

En nu is er een nieuwe cd. Althans, bijna. In september komt het eerste album in twaalf jaar met nieuw materiaal uit. De meeste teksten zijn, als altijd, van Patrick Loiseau, met wie hij al 48 jaar het leven deelt. Het is geproduceerd door Renaud, bekend van het nummer ‘Le mistral gagnant’ (1985). De zanger is de held van links, maatschappijkritisch zou je kunnen zeggen. En nog net een maatje groter dan Dave. Ze kennen elkaar uit het zuiden, waar ze beiden in de buurt van Avignon een huis hebben. Het is een wonderlijke combinatie, schrijven de bladen. Maar niet als je de nummers gehoord hebt.

De Nederlandse zanger Dave komt in september met een nieuw album

Foto Benjamin Girette

De deuntjes op Souviens-toi d’aimer zijn authentiek Dave: niks-aan-de-handpopmuziek uit een tijd waarin degelijke coupletten, een herkenbaar refrein en doo-wap-achtergrondkoortjes nog heel gewoon waren. De typisch Franse nostalgieklanken zouden deze zomerweken bij Radio Tour de France niet misstaan.

Maar de teksten zijn anders. Geen ‘Vanina’ (zijn grootste hit in Frankrijk, 2 miljoen verkochte exemplaren), ‘Élisabelle’, ‘Laura’ of andere meisjesnamen. Het album opent met ‘La fille aux deux papas’ (Het meisje met twee vaders), dat Loiseau schreef voor een bevriend koppel dat via draagmoederschap (illegaal in Frankrijk) twee dochters kreeg. Een ander nummer, ‘Sous quel arc en ciel’? (Onder welke regenboog?) gaat over de vele vrienden die ze in de jaren tachtig en negentig verloren aan „de ziekte van de liefde”. Er is een zoetsappig duet met Loiseau en een opgewekt nummer met een kinderkoortje dat bij nadere beschouwing over terrorisme blijkt te gaan.

„Het zijn niet allemaal joepie-tralala-liedjes”, zegt Dave bij een tweede gesprek in de tuin van zijn huis. „Ik ben een senior citizen geworden, die terugkijkt. Het is serieuzer, maatschappelijker zou je kunnen zeggen. Dat vindt Renaud natuurlijk interessant.” Om dat daarna meteen weer te relativeren. Want „politiek” is het album volgens hem zeker niet. Het zijn „poëtischer teksten” dan vroeger die, overigens, moeilijker zijn om uit je hoofd te leren, zegt hij. „We hebben niet geprobeerd om hits te maken. Die tijd is voorbij. Maar dat nummer over het meisje met twee papa’s is ook gewoon een liefdesliedje. Ik ben de peetoom van die kinderen, ik zie een familie met liefde.”

Maar hij weet als geen ander: debatten over homoseksualiteit lopen in Frankrijk altijd hoog op. In 2013 gingen honderdduizenden katholieken de straat op om te protesteren tegen openstelling van het huwelijk voor homokoppels. Hij zegt destijds „behoorlijk geschrokken” te zijn van de sentimenten die dat protest losmaakte. „Ik denk dat je homofobie hier letterlijk moet nemen: meer dan elders lijken Fransen bang dat ze homo zijn.”

Zelf was hij, ondanks alle liedjes over meisjes, altijd tamelijk openlijk. „Iedereen wist dat ik met Patrick woonde. Maar de bladen schreven er niet over omdat het niet zou verkopen. Toen een fan, een bokser uit Grenoble, na een concert naar mijn kleedkamer kwam voor een handtekening en zei dat hij zo blij was dat ik geen homo was omdat hij in de krant had gezien dat ik een nieuwe verloofde had, heb ik dat maar zo gelaten.”

Rond de demonstraties van 2013 zaaide hij wel enige verwarring door op tv te verklaren dat hij „niet voor” het huwelijk was. „Ik wilde zeggen dat ik het huwelijk burgerlijk vind, dat homo’s niet altijd hetero’s moeten na-apen. Ik ben een oude beatnik! Maar ze dachten dat ik een fascist was. Een goede vriend schold me uit en zei: ‘Ik wil helemaal niet trouwen, maar ik wil dat het mag.’ En daar had hij gelijk in. Toen ben ik voor het eerst en het laatst van mijn leven naar een demonstratie geweest om de voorstanders uit te leggen dat ik verkeerd begrepen was.” Inmiddels, zegt hij, zijn Patrick en hij in Palm Springs overigens alsnog in alle stilte getrouwd – „voor de erfenis”.

En dan zingt hij nu, in ‘La fille aux deux papas’: „Iedere ochtend ontdekt ze het leven/ en ziet ze zoveel liefde om zich heen/ dat ze niet de stemmen hoort die in de straat protesteren/ die oproepen tot de strijd. De slogans die een vreemd debat aanzwengelen/ over het recht om te leven of niet/ voor een kind dat buiten de wet staat/ comme ils disent.”

Bent u niet bang voor de reacties?

„Ik ben 75, het maakt allemaal niets meer uit. Trouwe fans kennen me goed genoeg om hier niet van op te kijken. Of het waar is of niet, ik kom tegenwoordig over als een bijna intellectuele zanger. Niet om mijn liedjes natuurlijk, wel als mens.”

Dat vindt hij belangrijk, zo lijkt het. Het reisdoel was in 1965 immers nooit Frankrijk. Dat was „toeval”, zegt hij. Met jeugdvriend Joost, die tot zijn verdriet niet op mannen viel, was hij na het gymnasium en een kortstondige rechtenstudie eigenlijk onderweg naar de Krim. Ze hadden Misdaad en straf van Dostojevski gelezen. Maar voorbij Marseille kwamen ze niet.

„Toen mijn eerste plaat hier in Frankrijk een miljoen exemplaren verkocht en ik heel populair werd, dacht ik: ze komen er hopelijk ook nog wel een keer achter dat ik niet die domme zanger ben die ik lijk te zijn”, zegt hij. „Ik denk wel dat dat gelukt is eigenlijk.” Zelfs het links-intellectuele Libération heeft hem laatst geïnterviewd. Over zijn kookboek – met woordspelingen over aubergines en ballen. „Nu heb ik het hier echt gemaakt.”

Zijn Nederlands is opvallend goed voor iemand die zo lang weg is. Verzorgd, soms wat archaïsch of geaffecteerd: vrienden zijn bij hem steevast „vrinden”. De Nederlandse actualiteit volgt hij weliswaar niet meer („Willem Drees is voor mij eerste minister”), maar hij vindt het leuk om nu ook eens door het serieuze „Algemeen Handelsblad” geïnterviewd te worden: „Dat was de krant van mijn vader. Leuk dat die nog bestaat.”

„Ik zie mezelf als een verfranste Nederlander, niet als een Nederlandse Fransman. De eerste twintig jaar van mijn leven heb ik in Nederland gewoond. Ik wilde weg vanwege het smalle, het kleine. Maar ik blijf groot bewonderaar van Multatuli of Theo Thijssen. Toen ik hier een lintje kreeg, zei de Nederlandse ambassadeur dat ik een betere ambassadeur was dan hij zelf. Dat vond ik eervol.”

Met smaak kan hij vertellen over de mindere jaren, toen zijn generatie werd weggevaagd door nieuwe sterren. „In de provincie wisten ze dat nog niet, daar kon ik optreden in discotheken. Kwam je om 7 uur aan voor de soundcheck voor een optreden dat om 11 uur zou beginnen. Maar om 11 uur was er nog niemand en om 12 uur ook niet. Om 1 uur zei zo’n organisator: nu gaan alle andere clubs dicht en komen de mensen hierheen. Ondertussen dronk je de ene whisky na de andere en om 2 uur was je stomdronken en was er nog niemand.”

Dat klinkt als een film.

„Ja, dat was het ook. Ik herinner me een keer dat in Montélimar alleen wat dronken mannen met hun rug naar me toe aan de bar zaten. Ik dacht: het zou een sterke clip zijn als je dan zo goed zingt, dat ze zich langzaam omdraaien en jij in heel mooie belichting plotseling Michael Jackson blijkt te zijn ofzo. Maar ze draaiden zich nooit om.

„Het zijn goede belevenissen, voor later. Maar als je lucide bent zoals ik, dan is het ook moeilijk. Als ik op een toneel sta, dan zie ik mezelf. Dan denk ik: jongen, wat sta je daar nou toch te doen, wat vertel je allemaal voor rare verhalen.”

Want het is een act?

„Natuurlijk, je speelt een rol. Maar tegelijk ben ik op het toneel misschien meer mezelf dan in het dagelijks leven. Ik zing over de dood van mijn moeder, over mijn liefde voor Patrick. Het is exhibitionistisch, ik ben volledig naakt en het publiek is voyeur. Dat is een eerlijke uitwisseling. Maar ik denk dat alle mensen die min of meer beroemd zijn wel een soort identiteitsprobleem hebben.”

Souviens-toi d’aimer van Dave verschijnt 13/9.

Een versie van

dit artikel

verscheen ook in


NRC Handelsblad
van 18 juli 2019

Een versie van

dit artikel

verscheen ook in


nrc.next
van 18 juli 2019

Lees meer over hoe CBD Olie kan helpen met uw hond op MHBioShop.com

 

Lees Meer