De depressie en de hond

De depressie en de hond

februari 20, 2019 0 Door admin

Eva Meijer schreef met De grenzen van mijn taal een mooi klein boek over depressie. Ik kan het iedereen aanbevelen die óf zelf onder depressies lijdt óf regelmatig met depressieve mensen omgaat.

Hoewel ze zelf filosoof is, benadert ze depressie niet alleen vanuit een puur filosofische invalshoek, maar schrijft ze ook over „troost en hoop en wat het leven betekenis kan geven”. Ze legt uit waarom ze dat doet: „Een deel van leren omgaan met depressie is waarde zoeken op andere plekken. Mijn werk was uiteindelijk mijn redding.” Haar talenten hielpen daarbij, want ze is, behalve filosoof, beeldend kunstenaar, schrijver en singer-songwriter.

Ze laat goed zien wat er gebeurt met iemand die depressief is: de behoefte om zich met anderen te verbinden gaat verloren. Je ziet „alleen datgene wat je van anderen scheidt, niet wat je met ze deelt”.

Hoe kun je iemand die depressief is helpen? Dat heb ik me vaak afgevraagd. Moet je erover praten of juist niet? Meijer maakt korte metten met de illusie dat jij het kan oplossen. „Het enige wat je kunt doen is blijven, helpen met praktische zaken zoals het huishouden, eventueel hulp inschakelen (huisarts, medicijnen, psycholoog of psychiater), of iemand mee naar buiten nemen voor een wandeling.”

Praten met anderen kan de depressieve persoon opluchten, maar het is geen wondermiddel, soms helpt het niet. Het kan het ook juist zwaarder maken voor iemand die depressief is om te moeten reageren op het verdriet van de bezorgde ander.

Wat mij in haar praktische tips opviel was de nadruk op het belang van beweging en van het contact met dieren. „Lopen werkt in op het denken. Ik wandel gemiddeld een paar uur per dag met de honden en ik loop om de dag een uur hard. Dat werkt voor mij beter dan een antidepressivum.” Ze stopte met het gebruik van seroxat.

Daarbij moet ik ter nuancering deze kanttekening maken. Op de dag dat ik Meijers boek nog eens goed doornam, zag ik in de Volkskrant deze reactie van de psychiater Christiaan Vinkers van Amsterdam UMC op recente ongunstige berichten over antidepressiva: „De paradox is dat antidepressiva voor sommigen levensreddend zijn, en de voordelen opwegen tegen de nadelen. Depressie kan namelijk echt een dodelijke ziekte zijn […]”.

Een van de raakste passages in het boek van Meijer trof ik aan in de noten. Ze beschrijft hoe ze elke week met haar hond Pika naar het strand ging. „De zee stelde me altijd gerust en een hond die zo hard naar je toe komt rennen is een van de ontroerendste dingen die er zijn. […] Ik was regelmatig ongelukkig in die tijd, vooral over de liefde, en ik had veel zorgen om geld, maar dit was het grootste gevoel van thuis dat je kunt hebben (de hond, de zee, het samenzijn).”

Ik zag het helemaal voor me omdat ik een poes heb gehad die in de laatste jaren van haar leven elke avond omstreeks tien uur uit haar slaap verrees en naar mij in mijn stoel onder de schemerlamp toe wandelde om even geaaid te worden. Als ik er toevallig niet zat, nam ze een vragende pose aan: waar is-ie? Ik begon me zo schuldig te voelen als ik dat later hoorde, dat ik ernaar streefde op dat tijdstip in die stoel te zitten. Want wie wil een depressieve kat op zijn geweten hebben? Daar kun je alleen maar zelf depressief van worden.

Lees meer over hoe CBD Olie kan helpen met uw hond op MHBioShop.com

 

Lees Meer