Door een wonder lijkt het universum even liefdevol, in plaats van onverschillig

Door een wonder lijkt het universum even liefdevol, in plaats van onverschillig

februari 22, 2020 0 Door admin

Bij een etentje krijgt een jonge Amerikaanse vrouw een dollarbiljet van haar vriend, ingelijst en mooi ingepakt. Op dat biljet had iemand háár naam geschreven, Esther, en dat vond hij geweldig; vandaar. De vrouw is sprakeloos, verbijsterd. Pas later, als ze getrouwd zijn, vertelt ze waarom. Jaren eerder had ze zich afgevraagd hoe je nou weet of iemand de ware is. Toen had ze haar naam op enkele dollarbiljetten geschreven en die uitgegeven met het idee: de man die met zo’n biljet bij me komt, is de man met wie ik ga trouwen – en inderdaad dus.

Het is een van mijn favoriete verhalen uit de podcast This American Life, uit een aflevering waarvoor luisteraars verhalen over toeval hadden ingestuurd. Voor een roman of een film zou het té toevallig zijn, té ongeloofwaardig, maar het is gebeurd. Ik ben dol op dat soort verhalen. Als iets heel onwaarschijnlijk lijkt en tegelijkertijd belangrijk is voor mensen, intense gevoelens oproept, dan krijg je van je brein vaak het gevoel cadeau dat er een diepere reden moet zijn waarom het toch is gebeurd. En dat voelt heel lekker: kijk, zeggen je hersens dan, de kans hierop is heel klein, maar het klopt precies! Even lijkt het universum liefdevol in plaats van gewoon onverschillig.

Dus toen ik vorige maand een avond grieperig alleen thuis op de bank lag, vroeg ik op Twitter: „Hebben jullie weleens een ervaring gehad die je niet kon/kunt verklaren, en waardoor je misschien in alternatieve dingetjes zou zijn gaan geloven, behalve dat je daar dus absoluut niet in gelooft?” Die avond en de dagen erna antwoordden ruim 150 mensen, veel meer dan ik verwacht had. De meesten vertelden hun vaak heel persoonlijke verhalen openlijk op Twitter, een paar mensen deelden ze in privéberichtjes (die houd ik natuurlijk voor me).

De meeste verhalen gingen over liefde en dood, vaak in combinatie. Sanneke Blom (45) twitterde dat de stem van haar overleden moeder haar vertelde waar precies op de enorme hei de verloren autosleutel lag. „Daarna hoorde ik haar zeggen: ‘Heb je nu genoeg bewijs dat ik bij je ben?’ Dat had ik.” Natasha Gerson (50) vertelde dat ze haar overleden opa nog had gesproken, de nacht na zijn dood in 1995. „Ik kan het nog steeds niet verklaren.”

Vrolijke droom

Verschillende mensen hadden voorgevoelens gehad of gedroomd over mensen die precies dán blijken te zijn overleden. Of ze hadden andere voorspellende dromen gehad, bijvoorbeeld over ongelukken. Bij Wendela Waller (36) kwam op haar 18de een vrolijker droom uit: over precies de hond die ze het weekend daarna in het asiel zag zitten wachten op adoptie (ze nam hem mee). Verder hadden mensen voorgevoelens over dan nog onbevestigde zwangerschappen of over het geslacht van het ongeboren kind, en dook er af en toe een kat op terwijl de kat net dood was. Lene Grooten (38) maakte mee dat haar relatie uitging „en op dat moment bleef de klok stilstaan”. Heel poëtisch.



Lees ook: ‘Lucide dromen kan je veel brengen in het ‘echte’ leven’

Dat is wat mij betreft een van de mooie eigenschappen van dit soort verhalen: ze hebben poëzie. Gebeurtenissen komen samen terwijl de kans daarop heel klein was en het is alsof een puzzel klopt. Of alsof een schrijver een prachtige nieuwe beeldspraak heeft gevonden, waarin die concepten combineert die nog niet eerder op die manier waren samengebracht. Ineens ontstaat er betekenis in de chaos, op een manier die doet denken aan hoe we geneigd zijn om gezichtjes te zien in allerlei levenloze voorwerpen. En aan hoe klanken of geuren ons kunnen raken, transporteren. Onverklaarbare ervaringen mogen dan meestal té toevallig en ongeloofwaardig zijn om in serieuze literatuur te passen, ze hebben wel literaire waarde van zichzelf.

En dat is nog los van de troost die zulke ervaringen kunnen bieden: het gevoel dat je iets kunt (iets voorspellen, iets weten) waarvan je niet wist dat je het kon, of het gevoel dat iemand van wie je houdt er nog steeds is – zelfs al weet je dat dat koudfeitelijk helaas niet klopt. Er ontstaat niet alleen betekenis in de chaos, er ontstaat ook extra liefde. Dat is óók wat deze ervaringen zo prachtig maakt.

Beelden Marieke Peters

Sommige mensen die op mijn tweet reageerden, vonden zelf dat hun ervaring louter bovennatuurlijk verklaard kon worden, dat het echt een wonder was. En er reageerden ook mensen die niet in wonderen of onverklaarbaarheid geloofden. Maar het mooie was dat er vrijwel geen mensen wreed genoeg waren om de magie uit de verhalen van de eerste groep weg te rationaliseren. Want dat kan vaak, als je ervoor gaat zitten, en het was natuurlijk Twitter, waar mensen elkaar wel vaker om niks in de haren vliegen.

Onvermijdelijk

Maar Adriaan Meijer (59) twitterde subtiel over het boek Het onwaarschijnlijkheidsprincipe, waarin statisticus David Hand precies uitlegt hoe het kan dat ‘wonderen’ zo vaak voorkomen (er gebeuren bijvoorbeeld zó ongelooflijk veel dingen dat de onwaarschijnlijke dingen óók gebeuren). En hoogleraar wetenschapscommunicatie Ionica Smeets twitterde dat zij in geval van een ‘wonder’ beredeneert „dat zulke bizarre dingen onvermijdelijk af en toe moeten gebeuren in het grote geheel en dan geniet ik van hoe mooi alles is”.

Dat is inderdaad het gevoel dat ik er ook bij krijg. Zoals het op de Loesje-poster staat: „Mooi hè / alles”. Heel even lijkt de hele wereld op wonderbaarlijke wijze te kloppen en daar kun je maar beter van genieten, want straks dringt de achteloze chaos zich weer op.

Lees meer over hoe CBD Olie kan helpen met uw hond op MHBioShop.com

 

Lees Meer