Het verdriet van Tuitjenhorn

Het verdriet van Tuitjenhorn

mei 12, 2019 0 Door admin

Een grote bak verdriet wordt langzaam uitgegoten over de kijkers van De zaak Tuitjenhorn, de documentaire die maandag door de EO werd uitgezonden. „Binnen vijf maanden was ons gezin gehalveerd”, zegt Anneke Tromp. Haar man pleegde in de herfst van 2013 zelfmoord nadat hij was beschuldigd van moord op een patiënt en niet meer als huisarts mocht werken. Het werd nog erger. Haar zoon „kon zich niet goed uiten”, sloot zich af van de wereld en stierf thuis door koolmonoxidevergiftiging.

Regisseur Sarah Vos vertelt het verhaal traag, ze lijkt geen zuchtje gevoel te willen laten ontsnappen. Er zijn lange shots van Anneke Tromp in haar lege huis, stapels papier, rouwpost in haar handen. Soms zegt ze wat tegen de hond. Foto’s van vader en zoon Tromp hangen aan de muur, de camera daalt af naar de kelder waar Nico Tromp stierf. Annekes andere zoon vertelt over de dood van zijn broer en zijn eigen besluit om naar Canada te verhuizen.

Lang en mooi is vastgelegd hoe Anneke Tromp in juni 2016 wacht op de uitspraak van de Raad van State, die zij heeft gevraagd om de schorsing van haar man te vernietigen. Ze is te vroeg opgestaan, rommelt met de koffiemachine. Het internet is uitgevallen, een paar keer probeert ze op haar telefoon bij de uitspraken te komen, vergeefs. Ze geeft het op, zegt dat ze wel gebeld zal worden, „door iemand die zegt dat het niks is”. Pakt toch weer haar gsm en begint te scrollen. Geen succes. Als er dan eindelijk wordt gebeld, schalt er ‘gefeliciteerd’ vanaf de andere kant van de lijn. De vlag kan uit, met de oude stethoscoop van haar man eraan geknoopt.

De zaak Tuitjenhorn is in de eerste plaats een eerbetoon aan Anneke Tromp en haar volharding. Voor de complicaties van de eigenlijke zaak Tuitjenhorn is minder aandacht, waarbij als verzachtende omstandigheid geldt dat de inspectie zich, mild uitgedrukt, weinig coöperatief opstelde. Dat leidt tot een aantal kunstgrepen, als het opnieuw laten inspreken van in de rechtszaal uitgesproken teksten door acteur Pierre Bokma. Onder juridische druk zijn namen van inspectiemedewerkers weggepiept.

En, adding insult to injury, kwam wat nu de Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd heet op de dag van uitzending met een persbericht waarin de eigen handelwijze wordt verdedigd. Pas helemaal aan het eind staan drie regels over het vonnis van de Raad van State, die oordeelde dat die handelwijze juist niet gerechtvaardigd was.

Adding insult to injury: op de dag van uitzending kwam de inspectie met een persbericht waarin de eigen handelwijze wordt verdedigd

Tromp had destijds volgens een co-assistente een terminaal zieke patiënt een zeer hoge dosis medicijnen gegeven, die daarna overleed. Tromp zou stoere dingen tegen haar hebben gezegd over helium in zijn garage en papieren zakken die hij weleens over het hoofd van een patiënt had getrokken. Medische protocollen waren geschonden, het Openbaar Ministerie begon een onderzoek naar moord. Tromp was inmiddels al ingestort en nadat zijn schorsing eenmaal landelijk nieuws was geworden, zag hij geen andere uitweg meer dan de dood.

Er valt méér te zeggen over het handelen van Tromp dan in De zaak Tuitjenhorn gebeurt. Dat geldt ook voor de vraag wat er met de verklaringen van de co-assistent had moeten gebeuren. Zeker geldt het voor de rol van de media, die maakten dat de reputatie van Tromp razendsnel aan scherven lag. En in het verlengde daarvan de vraag of de inspectie zich niet door de commotie heeft laten opjagen en daardoor onzorgvuldig te werk ging.

Eén ding is zeker: dat het systeem dat uiteindelijk bedoeld is om de kwetsbaren te beschermen, niet in staat was te herkennen hoe kwetsbaar Nico Tromp was.

Praten over zelfdoding kan bij de landelijke hulplijn 113 Zelfmoordpreventie. Telefoonnummer 0900-0113 of www.113.nl

Correctie: waar in een eerdere versie ‘Hoge Raad’ stond, hoort ‘Raad van State’ te staan. In deze versie is dat aangepast.

Lees meer over hoe CBD Olie kan helpen met uw hond op MHBioShop.com

 

Lees Meer