Hoe kleine boeren vechten om de identiteit van Vermont levend te houden

Hoe kleine boeren vechten om de identiteit van Vermont levend te houden

februari 18, 2020 0 Door admin

Translating…

The words “GOT MILK?” adorn a big red barn on the side of Interstate 93, though the campaign the American dairy industry used to promote its product for years alongside pictures of celebrities with milk mustaches was replaced by “Milk Life” several years back. In Northern Vermont, the slogan survives in big white letters on the Gingue Farm. The highway ends soon after passing the barn—you either turn around and head south or continue north into Canada. There are small towns and pastoral church steeples along the road. The mountains rise with valleys of farmland settled between. Postcard Vermont.

The Gingue family settled here in Lower Waterford in the 1950s. Their dairy farm was passed down from one generation to the next, ever since Shawn Gingue’s great-grandfather crossed the Canadian border with his brother. Now, Shawn, 38, runs the farm with his father Paul. But it’s no longer a dairy farm.

Shawn saw the hard truths of dairying firsthand on his own farm, which he started with his brother in 2008. When they went into business, it was the end of a boom turn for milk prices. They barely survived the bust years that came with the crash of the economy, enduring until 2015, when the breaking point hit. They could either continue fighting, try to grow and take on more debt, or get out. They got out. Shawn took a job in excavation, but he missed farming. He’d spend time whenever he could helping his dad.

“I didn’t feel the purpose. I’ve always been growing an animal or producing a product for somebody that really enjoys it. Whether it was milk that didn’t pay well or anything, I was still producing a product versus putting in a septic,” he said during a visit in September. “I just didn’t feel as important or something.”

Shawn went back to the family farm with a new perspective and ideas, which included bringing the milking operation to the 21st century. But continually low milk prices and the costs of upgrades the farm needed to join the future were too much. After more than 50 years of dairying, the family ended the legacy during a meeting at the kitchen table. Today it’s not about livelihood. It’s if you aren’t growing, you’re dying.

Sonny Perdue, U.S. Agriculture Secretary, said as much at the World Dairy Expo in Madison, Wisconsin in early October. Wisconsin, like Vermont, is in the midst of a dairy crisis: The state has lost 1,654 farms since 2017. “In America, the big get bigger and the small go out,” he said. “I don’t think in America we, for any small business, have any guaranteed income or guaranteed profitability.”

Today, the Gingue farm raises calves, houses heifers, and turns them into milkers by breeding them for a nearby farm. They charge a price per day to harbor animals. The farm has also diversified its crops, growing barley and winter wheat for a local malthouse. They seed for other farms and grow sweet corn to sell at their farmstead. Hemp, though, is the new thing in Vermont farming. The plants look like little Christmas trees from afar and have popped up on farms across the state, and the Gingue family has jumped at the opportunity to catch onto the CBD boom.

1581353816428-hemp

Photo by Kevin Koczwara.

Vermont once had a vast number of family dairy farms like the Gingue’s: In 1947 there were 11,206 in the state. It was never easy, but, as Paul told me when I visited, “you could make money doing dairy back in those days.”

From 1970 to 2006, 573,000 dairy farms closed in the United States, according to Milk Money: Cash, Cows, and the Death of the American Dairy Farm, a 2012 book by Kirk Kardashian. New England alone lost at least two-thirds of its dairy farms. Vermont had 1,015 farms left in 2010, and that number continues to dwindle. As of the third quarter of 2019, the Vermont Agency of Agriculture Food and Markets had accounted for only 675 dairy farms in the state.

At the same time, the average size of farms has grown. The number of large farms (those that have more than 700 milking cows) has nearly doubled since 2011, while the number of cows has dropped by 11,0000, though the amount of milk made has stayed steady and even gone up in some years, due to a combination of breeding, feed, health and nutrition plans, air quality and pumping practices. The only way to compete is to get bigger and make more milk, and for Vermont farmers, that’s difficult. It also goes against the idealistic image the state has created for itself—one of small, family-run farms hearkening back to a simpler time. Farms like the Gingue’s, which by Vermont standards was pretty big, are forced to look elsewhere.

“It is not an exaggeration to say that right now, dairy farmers are in crisis. We are talking about hard-working dairy farmers losing their livelihoods, homes and their way of life,” Vermont senator and current hopeful future president Bernie Sanders said in a statement to VICE. “This is something happening all across rural America—small farmers of all backgrounds are finding it harder and harder to get by.”

When Shawn took over more responsibility in his family operation, he decided it was farming that he loved. In his excavator, he’d drift off thinking about the farm. He wants to raise his kids there. One of his younger brothers wants to get married in the old milking barn next summer. Now, for him and for his state, it’s about who is going to keep those daydreams alive.

A flood of milk

This ideal of Vermont might be highly salable, but maintaining it is an entirely different thing. Vermont land is great for raising cows, but less so for farming and feeding the mega-herds that thrive in the Midwest and California. The mountains, rocky soil, and a short crop-growing season means it’s generally more difficult and costly to farm in the Northeast. The land isn’t as forgiving or malleable, and the seasons have no regard for what anyone needs or wants.

The state’s fall into dairy farming happened in part because its proximity to New York City, Boston, and Philadelphia made it ideal for commerce. St. Albans, on the other side of the state from the Gingue farm, was once considered the butter capital of the world—in 1899 the creamery there produced 35 million pounds. But because of its small size, small population, and comparatively small output, Vermont has never had any power when it comes to negotiating the worth of its main commodity. As railroads arrived from the West, it lost even more of that bargaining power, and that, coupled with the advent of refrigerated cars, put Vermont farmers at more of a disadvantage.

1581352425334-Screen-Shot-2020-02-10-at-113312-AM

Some dairy farmers persisted, however, and now, the small-town farm in an already small state is part of the state’s marketing campaign to keep tourists coming. The state sells its rural landscape and down-to-earth approach as a break from the helter-skelter life of living in the city and suburbs in modern America. In Brattleboro in June, there is an event called the Strolling of the Heifers where local farms parade their cows through downtown. In Woodstock in July there’s a Cow Appreciation Day. In Southwest Vermont, the Deerfield Valley Transit Authority painted its community buses to look like cows—it’s nicknamed the MOOver. Then there’s Ben & Jerry’s, the iconic ice cream maker in Waterbury, which has become synonymous with not only rich and creamy ice cream but also ethical and local food practices that included buying milk from local farms and donating seven percent of its profits to charities. When the company was bought by Unilever in 2000, it made sure the deal kept its factory in Vermont and kept using Vermont milk to make its premium ice cream, securing its identity.

Vermont equals milk, and its cows produce more milk than ever, so much so that they’re flooding an already overflowing market—all at a time when Americans are drinking less. According to a 2017 U.S. Department of Agriculture report, Americans are drinking 18 gallons of milk a year, which is 12 gallons less than people drank in 1970. Back then, people routinely drank two to three glasses of milk a day thanks to marketing campaigns that touted its nutritional value. As alternative “milks”—like almond, soy, coconut, cashew and now oat—have grown in popularity and eating habits have changed, the desire to drink milk has waned. But as the adage in dairy farming goes: When prices are high make more milk; when prices are low, make more milk.

Franklin County

When I call Bill Rowell and tell him I’m close to his farm, he asks me if I’ve ever ridden in an 18-wheeler. Upon arrival, I’m greeted by Rowell, dressed in khaki pants, loafers, and a pair of plaid button-up shirts on top of one another. We hop in his truck and drive to the back of the farm, where an idling tractor-trailer awaits. He has to pick up some feed he bought at auction from an old farm that went bust a few towns away. It’s a 45 minute drive along winding Vermont roads, the truck roaring and rattling up each hill, the wind howling outside the windows; on the way, we pass a house with a large middle finger statue in its front yard. The feed needs to be moved that day and Rowell, who has also owned a trucking company for 30 years, will do it himself.

Rowell grew up on a dairy farm in Albany, Vermont . He started helping clean up the barn when he was four or five years old, and by the time he was six or seven he’d graduated to helping milk cows. His father, though, decided he wasn’t going to leave the farm to any of his six children.

“My dad said, ‘If any of you guys want the farm you have to put yourself on the farm. I am not going to be responsible for putting someone on the farm,’” Rowell recalled.

It’s difficult work, and for Rowell’s family, that meant his father had to leave the farm for stretches when prices dropped, to work on gas or oil pipelines in New England and the Midwest. His mother would run the farm and raise their six children. Rowell entered the Navy after high school and worked as an air traffic controller on an aircraft carrier. He and his younger brother Brian opened the dairy farm in Sheldon in 1985. The farm has 1,500 animals, including 932 milkers when I visited—small compared to the 2,000 plus cow farms out west.

Rowell has become a voice of resistance for dairy farmers in Vermont. He’s worked with both the state and federal legislature in fighting for farmers’ rights in Vermont, and been a vocal leader of his local co-op. Co-ops work with dairy farmers to get their milk to market, whether it be as fluid milk or cheese, ice cream, yogurt, sour cream, or as dried milk. Co-ops control the market in many ways. They decide how much milk to pick up and sell and work with farmers to (supposedly) get them a fair price for their milk. They were created in the early 1900s as a way to give farmers a streamlined way to get milk into consumers’ hands while preventing farms from competing against one another.

As a long-time member of St. Albans Co-Op, which purchases milk from Vermont farmers and moves it through processors, packaging, and into stores, Rowell spoke up when Dairy Farmers of America, the biggest dairy co-op in America, took control. Rowell wanted to know what DFA’s plan would look like for milk production and pricing. DFA controls one-third of the dairy farms in America. The St. Albans co-op has been a member cooperative of DFA since 2003, but in June its board voted to be taken over by DFA, and not try to battle with the weight DFA has across the United States and on the global market. Rowell wanted to know what DFA was going to do to help farmers in Vermont compete, as well as prevent milk prices from cratering again.

1581351126813-Rowell

Bill Rowell. Photo by Kevin Koczwara.

One way to do that is to control the amount of milk pumped at each farm, which is called a management tool—basically controlling the supply and forcing the demand to go up and the price to follow. Rowell wanted to see if DFA would implement such a plan in Vermont because he believes it will help keep farms from going bust while stabilizing milk prices.

“I got up and asked DFA about a management tool during the merger,” Rowell said. “I said, ‘You guys have a management tool going on in two of your regions and there is no reason that you should come to us, the farmer, and say we don’t have enough market for your milk, we have to dump milk. At whose expense does that come? It comes at the farmer’s expense. So if you’re actual leaders you’re going to run this co-op the way it is supposed to be run. You’re not going to put your members out of business, are you?”

According to Brad Keating, the senior vice president and COO for DFA’s Northeast Area, DFA will implement a pricing tool starting in March 2020 that monitors the growth and fluid milk output of farms.

“All this does is basically say to the farmers, ‘If you’re going to grow in this period and you’re going to make more milk and there is a cost to dealing with that surplus milk, then you should take that cost rather than have the pool of co-op farmers pay it,’” Keating said.

Milk pricing is a long and convoluted process. I’ve spent months reporting on the dairy industry and I’m still confused as to how and why it’s done the way it is. There’s no easy answer or explanation. Current pricing systems date back to the Great Depression and the creation of the federal milk marketing order, which went through two iterations before being settled in 1937 as part of the Agricultural Marketing Agreement Act. In Milk Money, Kardashian takes an entire chapter of his book to explain it, but the gist is that milk prices are set by the market and generally go by supply-and-demand but through a circumventive route that has little regard for the costs of doing business in a region or the demand by a specific area, and because of that, the price is almost always lower than it could or should be.

1581352482380-Screen-Shot-2020-02-10-at-113408-AM

In addition to this, there is also the Agricultural Act of 1949, which set up a program to buy surplus milk, giving farmers a guaranteed price for said milk. The government holds onto that milk until the price rises again. Essentially, someone is sitting at the Chicago Mercantile Exchange and seeing how much milk moves for on the market. Then, a price is set and someone with a calculator somewhere else uses a complex equation that only makes sense to a few people on how much money farmers will get for fluid milk. That price is what processors and bottlers pay cooperatives, which then distribute the money to their members.

This is where DFA gets into trouble. DFA is responsible for a third of the milk produced in America, and it’s supposed to do well by its huge membership and get the best prices for their hard work. DFA, though, has invested heavily in Dean Foods, which was purchased by Suiza Foods in 2001. Suiza had become a giant milk processing company in America when, according to Milk Money, Gregg Engels, the former chairman and CEO of Dean Foods, bought the Suiza processing plant in Puerto Rico. Suiza proceeded to buy up more plants and other processors, and Dean Foods quickly became the second biggest milk processor in America. DFA wanted that business, so it purchased a portion of Suiza and in the process became its only milk supplier. In short, DFA became intrinsically linked to the success of Dean Foods. While farmers only got paid for their commodity, shareholders at Dean and DFA got paid for the final milk products, which came from the processing plants, as well as for the milk that farmers brought to the co-op.

(“If there is profitability at the end of the year, the board of directors will look at that profitability and make decisions to allocate some back to the farmers or to make another acquisition to continue to find markets for the milk,” Keating said. “But the profits end up back in the hands of the members that own the cooperative.”)

On November 13, Dean Foods filed for bankruptcy; reports suggest DFA could be in line to purchase Dean, a move that has caught the attention of antitrust regulators. Both Dean and DFA acknowledged an interest in DFA acquiring some, if not all of Dean’s assets. Dean described any claim that they and DFA collude to keep milk prices low as “factually inaccurate, unsubstantiated, and nonsensical.”

1581351156780-unknown

Photo by Kevin Koczwara.

In 2016, DFA was sued for its actions in Vermont by some local farmers. A $50 million settlement was reached, but 115 farmers in the Northeast rejected the settlement and allege that DFA and its marketing arm, Dairy Marketing Services, violated the Sherman Antitrust Act and conspired to monopolize the fluid milk market by having agreements with other co-ops to keep milk prices low. The battle is going to a jury trial in July 2020 at a U.S. District Court. Senator Sanders wants Congress to get involved to try and break the hold that consolidation has created over the market.

“Dairy farmers, like all farmers, are also dealing with increasing corporate consolidation. Washington has to get serious about attacking the agricultural monopolies that are destroying rural economies, harming our rivers and drinking water, and ripping off consumers,” he said. “We need aggressive trust-busting to break up the corporate concentration of the dairy industry, and stop new mergers of agribusiness corporations.”

Gary Genske, a dairy farmer as well as a dairy farm Certified Personal Accountant, is also in the process of suing DFA. He alleges what others have before: that it’s using its subsidiary companies—the producers—to make a profit off of the low milk prices that it keeps in place even though they can raise prices through intervention if they wanted to. Lower milk prices means that the processors and marketers pay the farmer less for more of the work and risk while processing and marketing take the remaining chunk of cash without having to raise, milk or take care of cows, Genske claims.

“They say the farmer is the last one to get paid,” Rowell said. “The farmer gets what’s left. If there isn’t anything left, that’s what the farmer gets.”

America is supposed to be the land of endless bounty. But in truth, its story is about the market and consumers taking what they perceive is rightfully theirs, while farmers are left with scraps. As settlers stretched west, they acquired larger swaths of land and planted more and more crops. With that, an economy was built around inexpensive food. Consumers had endless options and prices reflected that, as farmers got less and less of the share, unless they got so big they controlled the market themselves. Pretty soon, as Rowell sees it, this will keep happening and then, at some point, farmers will stand up, or the corporations that own all the farms will command pricing. Farmers hold more power over the prices and the market than they know, though. It’s about using it. Someday, there will be a reckoning where there will only be a few farms left and we will only have a few choices or the farmers will decide to get what is theirs and put the rest of us, so dependent on their labor, out to pay what is due or put us out pasture to fend for ourselves. It’s a dangerous prospect, but it’s not that different from what we see in the tech sector.

Rowell and his brother aren’t putting any pressure on anyone to take over the farm they built. And although he’s 66, Rowell isn’t looking to retire, yet. He likes the work of keeping the farm up and advocating for farmers in Vermont. He’s been part of committees and boards and elected into the Vermont Agriculture Hall of Fame. For now, it looks like his niece and nephew are in line to take over, but they’re still young and need the seasoning that comes with working on a farm.

“It will be their choice as to whether or not they want to work on the farm, be a farmer,” Rowell said. “The question is: Is there something to look forward to? The way of life in itself is something to look forward to, but to be profitable doing it makes it more enticing, doesn’t it?”

The Northeast Kingdom

Mateo Kehler looks like he fell out of the grunge age and settled in Vermont. He has long, windswept hair, a flannel shirt unbuttoned a bit to expose his t-shirt, boots and a chiseled face that looks like a rugged version of Fabio. Kehler has agreed to meet me in Greensboro and introduce me to the past and future of dairy farming in the Northeast Kingdom. He is, along with his brother, one of the owners of the world renowned Cellars at Jasper Hill. He sees the struggles of commercial dairy farmers across Vermont, but as one of the people behind Jasper Hill, he’s set out to change the market for local farmers. He sees opportunity and beauty in the dairy farms of Vermont, but understands they need tending and help to keep them alive. They need their own form of “disruption,” which Jasper Hill has done by looking to the past instead of the future by making cheese using traditional methods.

The pair started Jasper Hill in 2003 after buying a small, beaten-down farm in Greensboro, and have since gained recognition as one of the world’s finest cheesemakers. They focus on raw milk and cave-aged cheeses that look back to old world ways. In the process, the brothers have created a network of farms in the Northeast Kingdom that supply Jasper Hill with the quality milk their cheese needs. Jasper Hill owns and milks its own herds, but Kehler would rather not be farming. Instead, he spends his time focused on working with local dairy farmers. The only reason Jasper Hill owns any farms is because they can’t get enough of the specific milk they desire to make the kinds of cheese they make.

For raw-milk cheese, Jasper Hill requires farmers to only feed their cows dry hay. No feed. No corn. No silage or haylage, the dried and fermented feed that most farmers rely on. The practice is more expensive and takes more time, but to make raw-milk cheese, the milk needs to hit certain standards, and the only way to meet those lofty goals is to feed cows a strict diet. Jasper Hill owns a hay-drying facility and employs Ellie Searles, whom we met on a dirt road in-between farms. She was organizing a day of mowing and driving between fields. When we passed her, Kehler stopped the car and backed up to meet her on the side of the road.

Searles grew up in Lowell, Vermont and studied diversified agriculture in college. It’s her job to tell the farmers when to cut and bail hay and how to do it. She sees the issues and the closing farms, but she’s not as doom and gloom about the situation as I am. Vermont, for all of its history, has been about finding a way to live in the mountains, to survive cold and harsh winters, and to work as a community.

“I think there’s opportunities to continue that tradition. Grazing animals or feeding them for just that we can grow here and then adding value to milk on farm or in a hyperlocal community, and then making a living,” Searles says. “So I don’t think it’s totally dismal.”

Back with Kehler we drove to meet Nathan Hunnewell, a 29-year-old farmer Kehler thinks is the future of dairying in Vermont. When we arrive, Hunnewell is moving feed in one of the concrete bunkers that are now used to house forages for cows instead of the large metal silos that came into prominence in the 1980s. Hunnewell started working on dairy farms while attending to Keane State in New Hampshire and he has never left. He opened his own farm after college but experienced the struggles of running a small dairy operation in Vermont against the world and left it. After that, Hunnewell briefly worked for Jasper Hill before going on sojourn across America, working on every type and size of farm imaginable.

1581351181323-mateo

Tom Hill, Alex Armstrong, and Mateo Kehler. Photo by Kevin Koczwara.

He’s since returned, and runs this dairy operation for Kehler with no regrets. His hair wild in tangled curls that sit high on his head, a light goatee marks his face and sparkles when some water from his gallon jug lands on it. Kehler wants Hunnewell to take over the farm that he runs and become a partner, but Hunnewell is worried. He’s run his own farm before and it was trying. He enjoys the farm work. He enjoys the company of the cows and the feeling it gives him. But he isn’t sure about owning one of  zijn eigen. Er is teveel aansprakelijkheid in dat soort propositie. Hij heeft de megafarms in het westen gezien en besloot dat hij hier wilde wonen, op een van de mooiste plekken ter wereld, net genoeg geld verdiend om van zijn leven, zijn werk en zijn koeien te genieten.

“Ik denk dat ik er goed in ben, of dat de mensen die er goed in zijn veel empathie hebben,” zegt Hunnewell. “Ik heb op een aantal succesvolle boerderijen gewerkt en ik heb een aantal niet zo succesvolle boerderijen bezocht, en alle goede – je weet wel, zuivelproducten hebben niet altijd een goede reputatie – maar alle goede, de koeien zijn echt goed verzorgd.

Onze volgende stop is een grote boerderij, die geen deel uitmaakt van het netwerk van Jasper Hill, maar die hij helpt mee te groeien naar de volgende fase. We rijden naar West Glover om de “koeien in de binnenstad” op de boerderij van Merle Young te ontmoeten. Het ligt aan de overkant van de belangrijke winkel en pizzeria van de stad, Parker Pie. Het gezin van Young heeft deze boerderij “zo’n 80 oneven jaren” bezeten. Het werd gestart door zijn overgrootvader en heeft nu 780 koeien maar geen echte ruimte of plannen om de kudde uit te breiden.

Young verkoopt zijn vloeibare melk aan St. Albans, maar met behulp van Kehler bouwde hij in plaats van meer koeien toe te voegen en meer schuren te bouwen of meer weiland te kopen, een gloednieuwe kaasmakerij. De beslissing werd genomen om van de loopband af te gaan om groter te worden, meer schulden aan te gaan en dan weer groter te worden om die schulden af ​​te lossen en aan de eisen van de markt te voldoen.

“Ik denk dat dit uiteindelijk is hoe de toekomst van zuivelfabriek, hoe dan ook in dit deel van Vermont, eruit zal zien”, zegt Kehler. “Er is geen landbasis om een ​​2000- koeienmelk. “

Young wil zijn familiebedrijf blijven zien door te brengen wat mensen me steeds vertellen dat het een product met toegevoegde waarde is. In plaats van alleen te handelen in vloeibare melk, die vluchtig is, hoopt hij een Kaasbedrijf dat 25 procent van zijn melk gebruikt om kaas te maken, kan het bedrijf stabiliseren en isoleren tegen marktdruk. Het is logisch, maar het is ook moeilijk op een wereldwijde markt. Kaas beweegt de wereld rond en het kan moeilijk zijn om op te vallen. Maar met de hulp van Kehler en Jasper Hill heeft het plan een solide begin en ruggengraat. Jasper Hill vond zijn niche en creëerde zijn markt. Young wil proberen hetzelfde te doen, omdat het ding dat de producten van Vermont vaak speciaal heeft gemaakt – naast vakmanschap, aandacht voor detail en persoonlijk gevoel – is dat Vermont eruit ziet als de soort plek waar je je eten wilt krijgen. Het heeft zichzelf synoniem gemaakt voor kwaliteit en een idyllisch beeld gecreëerd dat verkoopt.

“Als je je voorstelt waar je eten vandaan moet komen – en meer mensen hebben tegenwoordig meer toegang tot informatie zoals deze – en wanneer je dit gebied bezoekt, zou ik hier mijn eten willen hebben vandaan komen. Ik bedoel, het is mooi, ‘zegt Young. “De velden, er is de perfecte diversiteit. Als je een drone over deze site plaatst, is het geen megaboerderij; er is een meer naast de deur, er zijn huizen rondom. Dat is een rolmodel voor hoe mensen denken dat Vermont eruit ziet. ”

 1581351204722-hayfield

Hayfield van Tom HIll. Foto door Kevin Koczwara.

Kehler en zijn familie waren ook betoverd door deze plek. Hij begon als kind naar Greensboro te gaan, zijn grootouders te bezoeken in het familiehuis aan het meer, en keerde voorgoed terug als volwassene, nadat hij en zijn broer genoeg geld hadden gespaard om de boerderij in Jasper Hill te kopen. Het was vervallen en vervallen. Ze herbouwden het en bouwden een kaasgrot, waarbij Kehler het kaasmaken in Europa leerde en zijn broer de eerste koeien opvoedde. Dit is de enige plek waar ze het wilden doen. De droom was om hier een nieuw economisch ondersteuningssysteem te creëren, “in het midden van nergens.”

“De manier waarop we over onze bedrijven denken is dat we een pijpleiding hebben gebouwd naar delen van het land en de wereld waar sprake is van besteedbaar inkomen. Contant geld. We stoppen hoogwaardige producten in die pijplijn en we zuigen contant geld uit en herverdelen het op een manier die grondstoffenmarkten niet kunnen, niet willen, niet doen. Rechtsaf? Dus dit maakt deel uit van de herverdelingsmarkten ”, vertelt Kehler.

Wanneer de huidige generatie, de boomers en Gen-X’ers, beslissen dat het tijd is om met pensioen te gaan, zal er niemand zijn die de traditie voortzet. Mensen zoals Hunnewell zijn de perfecte kandidaten om de traditionele boerderijen te blijven runnen – ze hebben het verlangen en de vaardigheden om een ​​boerderij te runnen – maar zijn ofwel ongerust over de schulden en worstelingen of kunnen de financiering en het land niet vinden om het te doen. Er is gewoon niet voldoende geld om dit allemaal de moeite waard te maken. Als de familieboerderijen uit het verleden geen iemand kunnen vinden om het over te nemen of door te geven aan schuldenvrij, dan zal het land waarschijnlijk worden verkocht aan een andere boerderij of worden opgedeeld als percelen voor iets anders.

Bij onze laatste stop stelde Kehler me voor aan Tom Hill, die hooi aan het redden was met Alex Armstrong. Hill’s familie heeft Greensboro opgericht en hij is de enige bekende melkveehouderij. Hill stond tegen zijn rode vrachtwagen in een tanktop met gesneden mouwen en keek naar Armstrong die de hooiplaat bediende en ik vroeg hem wat de boeren in Vermont anders maakt. Ik wilde weten waarom ze hier wilden blijven en vechten voor hun levensonderhoud en manier van leven wanneer er zoveel over de hele wereld is veranderd.

“Ik denk dat de boeren in Vermont niet zoals de meeste zijn. We zijn gewoon blij met wat we hebben, “zegt Hill. Hij wijst naar de bergen en weelderige velden, de lucht boven ons is een stralend blauw met warme zonnestralen die naar beneden slaan. “We hebben dit. Wie heeft dit nog meer? Ernstig. Niemand stoort ons. Mensen komen hier uit de stad en ze kunnen niet geloven dat ze op dit land kunnen lopen. ‘Dit is mijn land niet.’ Ze kunnen over dit land lopen. Je kunt daar naar boven lopen, natuurlijk kun je daar naar boven lopen. Het kan niemand iets schelen waar je naar boven gaat. Dat is het grootste verschil. ”

” Zachte behandeling maakt betere melk. “

Amy Huyffer en haar echtgenoot Earl bezitten Strafford Organic Creamery, een biologische melkveehouderij in Strafford, Vermont. In de brievenbus aan het einde van de lange oprijlaan staat ‘Rock Bottom Farm’. Er is een kleine boomgaard aan het einde van de oprit. Er rennen kippen rond, honden op pad, tienerjongens die tractoren besturen. De koeien, guernseys, zwerven in de wei, kauwend en gelukkig kijkend. De boerderij is ongelijk, gebouwd in de glooiende heuvels, verdeeld in secties door kleine elektrische hekken die eruit zien alsof een peuter het zou omverwerpen. Verderop is het de perfecte ansichtkaartstad in New England.

Strafford Organic verkoopt zijn melk niet aan een creamery. In plaats daarvan verpakt en verkoopt het zijn melk rechtstreeks aan winkels en klanten. Ze maken ook ijs. Het is niet eenvoudiger om op deze manier melk te verkopen, maar als een boer de logistieke problemen van het op de markt brengen van melk kan oplossen en niet door grotere concurrenten kan worden verdrongen, is het een manier om de boerderij te isoleren tegen melkprijsschommelingen. Natuurlijk is dit niet eenvoudig. Er is meer apparatuur, meer werknemers, meer regels die moeten worden opgevolgd en nog steeds slechts centen om te verdienen. De creamery is tegen een helling ingebouwd, zodat de verse melk via de zwaartekracht in plaats van pompen van de pompkamer naar de verwerkingstanks wordt getransporteerd. Het is prachtig eenvoudig.

 1581351225491 -strafford

Strafford Organic Creamery. Foto door Kevin Koczwara.

“Er zijn maar een paar pompen in de hele plaats, wat een van de redenen is waarom onze melk zo goed is”, zegt Huyffer. “Het wordt echt voorzichtig en zachte behandeling zorgt voor betere melk.”

De ruimte is krap en gammel. In zijn vorige leven was dit een agrarische gemeente. Earl groeide hier op en het werd een melkveebedrijf toen hij zes was. Na zijn studie keerde hij terug om zijn eigen boerderij te beginnen. Hij begon met rundvlees en kocht een melkveestapel in 1996, en ontmoette Huyffer twee jaar later terwijl ze op de rechtenschool zat in een “plaatselijke drinkplaats.” Na haar afstuderen besloot ze dat het boerenleven voor haar was, en het paar heeft hier drie jongens grootgebracht.

“Earl en ik praten hier de hele tijd over, maar we kunnen nog veel andere dingen doen. Nu zou alles wat we deden meer geld verdienen ‘, zegt Huyffer. “Ik bedoel, ik heb een diploma rechten. Ik leid al 20 jaar een bedrijf. Het komt wel goed. Maar we hebben hier veel identiteit in verwerkt. Dit is wat ik wil doen. Het is hoe ik mijn kinderen wil opvoeden. Ik wil niet altijd om vier uur ’s ochtends uit bed. Ik ben altijd blij als ik hier ben. ”

Ter vergelijking, Strafford is een jonge boerderij. Langs de weg, een familieboerderij die al in gebruik was sinds 1801, toen de stad werd opgericht, verkocht onlangs zijn koeien en stopte met de melkveehouderij. Toen Huyffer hierheen verhuisde, waren er acht zuivelfabrieken in de stad. Soms voelt het alsof het gemakkelijker is om op te geven en iets anders te doen.

“Als Earl en ik diensten in een supermarkt opsplitsen, zouden we het beter doen dan dit alles,” zegt Huyffer. “Aan het einde van de dag, als we minimumloon verdienen, zou dat geweldig zijn.”

We liepen de wei in om de koeien te ontmoeten. Guernseys kwamen van het eiland Guernsey in het Engelse Kanaal en staan ​​bekend om hun volgzame persoonlijkheden en goudgele melk die de helderste boter maakt. De koeien genieten van een laatste warmte voordat de lange winter komt. Als we een plek vinden om te praten, beginnen ze ons te omzeilen. Huyffer kent hun namen en hun persoonlijkheden. Naarmate ze dichterbij komen, beginnen ze aan mijn arm en mijn cameratas te likken. De vliegen zwermen rond hun ogen en staarten. Binnenkort zijn de insecten verdwenen en gaan de koeien naar stal. Voor nu willen ze genieten van de vrijheid en het verse gras. Terwijl we daar staan, vraag ik Huyffer hoe de toekomst van de melkveehouderij in Vermont eruit ziet.

“Word wakker om vier uur en melk de koeien,” zegt ze. “Hetzelfde als het ooit is geweest.”

Dat is de enige manier om naar de crisis voor haar te kijken. De worstelingen zijn echt en onmiddellijk. De koeien moeten worden gemolken. Ze stoppen niet met produceren omdat de economie er helemaal niet meer van zit. Ze stoppen niet met eten omdat het budget wat kraper is geworden. Vermont, zoals Amerika en de wereld, blijft veranderen. Een landelijke staat gebouwd op kleine familieboerderijen is begonnen te verschuiven naar minder maar grotere boerderijen. De eens zo conservatieve staat is in de moderne tijd geassocieerd met het bastion van het socialisme. Sommigen hebben de Sisyphean-cyclus verlaten, ja, maar vaak niet omdat ze ervoor kozen . Vermont en de melkveehouderij zijn verweven in zowel de naar binnen als naar buiten gerichte identiteiten.

Vermonters hebben hun hele leven gevochten. Ooit was de staat grotendeels leeg van mensen en vervolgens helder om ruimte te maken voor worstelende kolonisten die op zoek waren naar iets nieuws, maar dat groeide terug naar iets ouds en nieuws – de groene bossen keerden terug. De staat is altijd klein geweest en ging over overleven. Het worstelt altijd met zijn identiteit sinds Franse bonthandelaren en Britse kolonisten hun intrek namen – de naam is een verbastering van Green Mountains in het Frans. En die overlevingshouding heeft het in leven gehouden.

De melkveehouderijen zijn nooit succesvol geweest, maar over identiteit en een manier van leven. Het gaat over wonen in de Groene Bergen en niet op of met hen. Terwijl de wereld en de industrie om hen heen instorten, blijft Vermont vechten totdat het niet meer kan. Hoewel de meeste mensen zouden toegeven en opgeven, zijn het Huyffer en andere boeren die niet kunnen dromen om iets anders te doen, zelfs als het eindeloze worstelingen betekent.

Ik denk terug aan wat Tom Hill zei over zijn familie die de Grote Depressie niet opmerkte. Het is een manier van denken: de buitenwereld kan afbrokkelen en de industrie kan instorten, maar dat is altijd zo geweest. Het ging altijd om tegen alle verwachtingen in.

Maar op een dag zal die houding moeten veranderen omdat de wereld zelf blijft veranderen. Boeren zullen onvermijdelijk achterblijven als het systeem hen en hun levensonderhoud niet beschermt. Ik weet niet of er andere antwoorden zijn dan vooruit te blijven gaan. Om de traditie levend te houden door de volgende generatie te verwelkomen, eindelijk op te komen tegen DFA en grotere boerderijen die de melkprijzen naar onhoudbare dieptepunten duwen. Om het publiek te informeren over de waarde van melk en goede kaas en degenen met een besteedbaar inkomen te laten spenderen aan iets van waarde, zoals melk uit de Groene Bergen die op een ethische en eerlijke manier wordt verkregen.

Voordat ik vertrek, geeft Huyffer me een kleine glazen pot chocolademelk. De melk is diep, rijk en romig. Het is beter dan alles wat ik ooit in de supermarkt heb gehad. Het is een aardse en gouden smaak met een mooie en rijke chocolade van cacaopoeder en suiker. Het is weg voordat ik mijn auto start.

Dit verhaal is gecorrigeerd vanwege spelfouten in een eerdere versie; bovendien vermeldde een eerdere versie dat Strafford Organic Creamery yoghurt verkocht en een van de drie zuivelfabrieken in Strafford was.

Volg Kevin Koczwara op Twitter .

Lees meer over hoe CBD Olie kan helpen met uw hond op MHBioShop.com h3> Div>
Lees Meer